Life is hard, Love is soft

คุณเชื่อในเรื่องของโอกาสหรือเปล่า

ผมเคยเชื่อว่าโอกาสเป็นของคนที่พร้อมอยู่เสมอ
และผมก็เคยได้รับโอกาสอยู่บ่อยครั้ง จนเมื่อมันหายไป

 

67 วันที่ผมได้โอกาสที่ไม่เคยต้องการก็คือ โอกาสตกงาน
ตลอดเวลาที่ผมไม่ได้ไปทำงานทำให้ผมกระวนกระวายใจมาก
ถ้าเป็นคนอื่นก็อาจจะชิวๆ อยู่บ้านเล่นเกม เดี๋ยวก็ได้งานเองแหละ
รอสักหลังปีใหม่ก่อนแล้วค่อยหางานก็ยังทัน แต่ผมทำแบบนั้นไม่ได้

หลังจากงานล่าสุดของผมก็คือพนักงานต้อนรับของโรงแรม
ผมทำงานนั้นได้แค่ 4 วัน ก็ออกจากงานเพราะว่าผมทนการ
ทำงานแบบเข้ากะไม่ไหว ในใจก็คิดว่าความมั่นใจในตัวเอง
ที่สูงเกินไปก็กลับมาทำร้ายเราได้เช่นกัน

ออกจากงานมาแล้วก็บอกพ่อกับแม่ว่าอยากกลับไปเชียงใหม่
กลับไปพักผ่อนให้หายเครียดเสียก่อนแล้วค่อยกลับมาหางาน
ผมกลับเชียงใหม่ไปได้ประมาณ 2 สัปดาห์ก็ต้องกลับมาบ้าน
เพราะว่าผมดันป่วยด้วยอาหารเป็นพิษ คราวนี้จิตตกกว่าเก่า
นอกจากจะป่วยแล้วก็ยังไม่มีงานทำอีกด้วย ชีวิตเศร้า...

กลับมาอบู่บ้านที่ชลบุรีก็อยู่ไม่สุขอีกครับ ออกไปหาเรียนพิเศษ
ผมไปเรียนวิชาบัญชีแบบตัวต่อตัวกับคุณลุงคนหนึ่งในตลาด
แม้ว่าคุณลุงจะดุไปสักหน่อย แต่ท่านก็เต็มใจสอนและเป็นกันเองมาก
มันทำให้ผมคิดได้ว่า ไม่มีอะไรที่เกินความสามารถของเราหรอก
ถ้าเราตั้งใจที่จะทำสิ่งใดแล้ว มันย่อมต้องประสบความสำเร็จในสักวัน

นอกจากเรียนบัญชีแล้ว ผมก็เรียนขับรถด้วย
ในการเรียนขับรถก็ทำให้ผมได้เพื่อนใหม่ ซึ่งก็คือครูสอนขับรถ
แม้ว่าเขากับผมจะอายุห่างกันมากแต่เราก็คุยกันเฮฮาเหมือนเพื่อน
และผมก็สอบใบขับขี่รถยนต์ส่วนบุคคลได้สำเร็จ ดีใจมากๆ



เมื่อก่อนหน้านี้ผมไม่ชอบวิชาบัญชีและไม่อยากเรียนขับรถ
แต่เมื่อเอาเข้าจริง สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องที่ยากอะไรเลยสักนิด
และเรื่องต่อมาที่ผมคิดว่ายากที่สุดก็คือการหางานให้ได้ภายใน 1 เดือน
แม้จะตกงานไป 67 วัน แต่มีแค่ 37 วันเท่านั้นที่ผมตกงานจริงๆ
ที่เหลือเป็นช่วงที่ผมกลับไปเยี่ยมญาติที่เชียงใหม่กับพักผ่อน 55+



ในวันที่ผมออกไปเรียนบัญชีก็แวะเข้าร้านอินเทอร์เน็ตเป็นประจำ
เพื่อส่งใบสมัครงาน ประวัติการทำงาน ส่งไปจนจำไม่ได้ว่าสมัครที่ไหนบ้าง
ผมรอๆๆๆๆๆๆๆ จนขี้เกียจรอ ก็มีคนโทรมานัดไปสัมภาษณ์ แต่ก็ไม่ได้
เพราะว่าเรายังไม่มีประสบการณ์การทำงานในสายงานที่เราสมัครไป
หรืออาจะเพราะว่าหน้าตาเราไม่เหมาะกับการทำงานออฟฟิศใน
นิคมอุตสาหกรรม หรืออาจจะไม่ถูกชะตากับผู้สัมภาษณ์ก็เป็นไปได้

 

 

และในที่สุดผมก็ได้เข้ารับการสัมภาษณ์จากบริษัทโรงพิมพ์แถวอ่าวอุดม
ผมได้พรีเซนต์ตัวเองในอย่างที่ผมเป็น และเข้ากันได้ดีกับลักษณะงาน

ระหว่างที่รอผลการสัมภาษณ์ผมก็เริ่มท้อใจอีกครั้ง..........ในขณะนั้นเอง
มีสายที่ไม่ได้รับ 1 สาย ผมเลยโทรกลับไป ปรากฏว่าฝ่ายบุคคลโทรมา
ให้ผมไปเริ่มงานได้ทันที วินาทีนั้นผมดีใจจนบอกไม่ถูกเลยทีเดียวเชียวแหละ

 

 

งานล่าสุดที่ผมจะทำไปอีกงานก็คือ Graphice Designer ครับ

 

ขอเป็นกำลังใจสำหรับคนที่ยังไม่ได้ทำงานหรือยังไม่มีงานทำ
โอกาสเป็นของคุณเสมอ เพียงหาสิ่งที่คุณทำได้ดีที่สุด
และเป็นตัวของตัวเองที่สุด ฝึกฝนและทำมันให้ไดีที่สุดครับ

 

ขอบคุณสำหรับทุกการติดตาม